دوباره همه چیز نو شده. لباس هام، قیافم، روزهام.

 سالی که نکوست از بهارش پیداست. قبولش دارم.

کمی خوشحالم از اینکه دوباره میتونم کلاس های رقصم رو شروع کنم. و شاگردهام خوشحال تر از من.

تصمیم گرفتم یه پاکت سیگار بکشم و همه گریه هامو بکنم و همه ی غصه هام رو دود کنم. خالی شدم اما دوباره سیگار شده بشکن خلوت من. شده کلید ورود من به اتاق خیالاتم.

چقدر عجیبه این معشوقه ی قدیمی من که دوباره درِ دلم رو به روش باز کردم.

حالا حالا ها از هیچ فرشته ای خبری نیست.

 پس زنده باد خیالات بافته شده ی من توی رقص دود سیگارم.