دست هایم بوی خون می دهد.

وسیاهی بختم دیگر تب هیچ عشقی را نمی گیرد.

خود را با رقص، همراه فکرِ شومِ مرگ.

واین دل گرفته از همه ی هستی

دیگر پناهی ندارد.

من سنگینیِ این بغض را در سپیدی گیسوانم آبستن می کنم.

نه، فرصتی برای گریستن نیست.

باید تنهایی را تمرین کنم.

تنها ماندن.

تنها بودن.

تنها مردن.

مردن.

مردن.

مردن.

چقدر مردابم.