دیروز با بچه ها از باشگاه بر می گشتیم. داشتم به حرف های زهره را جع به بالا بردن توان جسمی و استقامت گوش می کردم. که صورتم بد جور سوخت از صدای ناله من بچه ها دنبال دلیل سوختن صورتم گشتند . چند تا پسر به سمت ما می آمدند. به ما که رسیدند صبر کردند یکی شان گفت کاراین بود. و دستش را که دو تا گوله برف را محکم نگه داشته بود. به ما نشان داد. خودم را کنترل کردم. می خواستم با مشت بزنم توی صورت اون پسر. به خاطر بچه ها هیچی نگفتم حتی اجازه ندادم بچه ها چیزی بگویند. من از همه بزرگتر بودم باید دقت می کردم.

جلوتر که رفتیم با بچه خداحافظی کردیم. به سمیه و آذر گفتم که می خواستم با مشت بزنم توی صورت اون پسر و اون ها گفتند چرا نزدی اونوقت ما هم یه کاری می کردیم. گفتم دقیقا به خاطر شما ها این کار را نکردم.

به خانه آذر اینا رسیدیم. ترانه عزیزم را سفت بغل کردم. نشستیم دور هم کلی ماکارانی خوردیم.

به ترانه قضیه گوله برف و سوختن صورتم را تعریف کردم. من تازه از درد دندون خلاص شده بودم، و اون گوله برف درد دندونم رو بیدار کرد. به ترانه گفتم که می خواستم با مشت بزنم توی صورت اون پسر. خندید، گفت چرا با مشت تو هم با گوله برف میزدی توی صورتش.

چقدر ترانه را دوست دارم. عجیب آدم بزرگی است. اگر یک روز مادر شوم، می خواهم مثل ترانه باشم. مثل ترانه قوی و مهربان.

روبروی من توی حیاط درخت خرمالو زیر برف. و نقطه های نارنجی از زیر این حجم سفید. وای من برفم. توی حیاط پر از گنجشکه. لای شاخه های رز بازی می کنند. و دنبال غذا می گردند. گنجشک ها به چه فکر می کنند. به قول فروغ، پرنده روزنامه نمی خواند، پرنده قرض نداشت، پرنده آدمها را نمی شناخت. پرنده، آه، پرنده ...

خیلی ها خود را لایق این عشق می دانند. اما وقت عمل بهانه های بزرگ و کوچک، سرت را گیج می کند. همه ما فکر می کنیم، توی تمام حس های عاشقانه، تک هستیم. اصلا عشق چیست؟ از خود گذشتگی چیست؟ دوست داشتن؟ دوست داشته شدن؟ خود خواهی؟ نگاه کردن؟

دیگر همه اینها هیچ معنیی برایم ندارند. همه ما سعی می کنیم، برای هم دیگر بازی کنیم. برای دوستا نمان، برای خودمان، همه ما تشنه تک بودن هستیم.

لذت میبریم، که دیگران فکر کنند. عشق ما ناب است. وطعنه این عشق ناب، لجن بار را به هیچ صراتی مستقیم، نیستیم. وفتی هم که پر می شویم از دروغ به راه حل فکر می کنیم.

به این که چطور توجیه کنیم. حداقل برای خودمان، نه اینکه از عشق و هر مزخرف دیگری بیزار باشم، یا متنفر. نه، همه هر کاری که می کنیم، برای زندگی خواص کردن است. من خسته ام. ویک روز عاشقانه زیستن آرمان من بود. با هیچ، به قیمت یک لبخند ساده، یک آغوش گرم، بی پایان، یک دوستت دارم طولانی، حالا من مانده ام این جزیره تنهایی، من و این کویر بی پایان، خدایا، چقدر سرگردانم.

امروز دوباره باغ های کندولوس، را دیدم. به دوستم گفتم. فکر می کردم. من هم صاحب این عشق بی پایان می شوم. او ساده خندید و گفت مگر نیستی. نگاهش کردم.

نگاه می کنم، به خودم به غریبه ای که کنار من است. به پرده ها، به شیشه ها که مرا جدا می کنند، از لذت بارش برف. وای، خدای من چقدر این روزهای کشدار، به جای هر لذتی که می خواستم طولانی است.

هفت ساعت بعد

زن به ترفند های زیادی فکر می کرد. هنوز چمدان ها کاملا خالی نشده بود. زن بین رفتن و ماندن مانده بود. و این روزها ترجمه خوبی برای حال بدش بود. به محض شنیدن صدای در آسانسور لبخند کلیشه ای ملیحی رو روی لباش سوار می کرد و به استقبال در ورودی می رفت.

هفت دقیقه طول می کشید. تا از آغوش گرم مرد خلاص بشود. روزهای اول خودش برای کشدار شدن این لحظه تلاش می کرد. اما حالا برای از دست ندادن لبخند کلیشه ای دست هاش رو به شانه های مرد فشار می داد. وخودش رو جدا می کرد. اما این بار مرد دستهاش رو قفل کرده بود به کمر زن و در حالی که قدمهاش با قدم های زن یکی شده بود، به سمت اتاق خواب، به سمت تخت مرتب قرمز رنگ، به سمت لخت شدن مرد. و بسته نشدن در.

هفت شب همان روز

صدای خرد شدن سبزی های بیچاره. صدای جنگ گوشت کوب و یخهای بزرگ استوانه ای. صدای زنگ در. صدای سلام های پی در پی. صدای ضجه های زن از زیر لباس سخت مهمانی. صدای خنده مرد. صدای بسته شدن در. صدای نشستن. نگاه کردن. نگاه نکردن. صدای لرزش دست های زن و سینی پر از لیوان. زن به لیوان ها نگاه می کرد.

هفت صبح روز بعد

با صدای بسته شدن در آسانسورو قدم های زن به سمت آشپز خانه. روی کابینت. سینی لیوان ها. زن لیوان ها را جدا می کرد. لیوان هایی که روژی شده بود یک طرف و باقی لیوان ها توی ظرف شویی. رنگ روژلب ها متفاوت بود. اندازه و شکل لب ها هم متفاوت بود. یکی دوتا از لیوان ها فقط لکه رنگی داشت. کسی که لیوان رو استفاده کرده بوده حسابی لبش رو به لیوان مالیده بوده. اون دو لیوان هم به داخل ظرف شویی گذاشته شدن. زن در کابینت رو باز کرد. لیوان رو از گوشه چپ کابینت بیرون آورد کنار لیوان های دیگه گذاشت. آهی کشید و با خودش تکرار کرد. کسی که جای لبش اینجا مونده لب های باریک بی حالتی داشته.

هفت دقیقه بعد

زن با لب های روژِی روی لیوان های چیده شده روی کابینت رو لمس می کنه.

هفت شب همان روز

مرد در کابینت رو باز می کنه. و با تعجب از زن می پرسه. لیوان ها رو نشستی؟ زن با لیوان رژی. به سمت ظرف شویی میره و زیر شیر آب لیوان رو پاک می کنه از جای لب های نازک .

به تو می گویم که دوست داشتن را فراموش کردی. به تو که لبخند می زنی، وقتی می خواهی دروغ بگویی، و تو چقدر قواعد خوب دروغ گفتن را از بحری.

- هلیا از مرگ می ترسی؟ مرگ - که نمی نامد و آگاه نمی کند. حتی پارساترین مدعیان پارسایی را.

ای قافله سالارسیاه که با شترهای سیاه و کجاوه های سیاه بر زمینه ی سرخ یک مخمل فرومانده یی! قاب چوبی بسیار مانده را از دیوار جدا کن! زمین، تشنه ی شکستن اجسام است. دراین غروب ابدی مخمل های سرخ، ماندگی و سکون، پیشگفتار پوسیدگی ست.

هلیا درطریق تو تصویر آب های جوشان در پای قله های برفی، به خلوت بی عابران تشنه نشسته است.

درطریق تو کلاغ های سیاه، گرد لاشه ی مجهولی می چرخند.

در طریق تو اسبی با یال های سوخته فریاد می کشد، زنی هلندی برای زینت تابوت تو گل می فروشد.

درطریق تو کوه ها پناهگاه آهوان سرگردان است، ومردی به جانب پرندگان تیر می اندازد.

من این بازی دیدار در واپسین لحظه را دوست نمی دارم.

احساس می کنم امروزدارد، بارورمی شود. این حس مرگبار در من وای تب، تب، چقدر این لحظه های کش دار مرطوب بی پایان است.

امروز روز اول زمستان این سال نحس بود. من گریه می کنم. تو روی مرا با پتو می پوشانی. لبخند می زنی، ومن زیر پتو سرخی گونه هایم را پنهان می کنم.

وقتی دلت می گیرد. هیچ آینه ای پاسخ درون تو نیست. من می رقصم روی این لبه تیز برنده. تو دورمی شوی.

مرد: سردمه.

نازی: خوب! برو زیر لحاف.

من: صد لحاف هم کممه.

نازی: آتیشو الو کونم؟

من: می دونی چیه نازی؟

تو سینه م قلبم داره یخ می زنه

اون وقتش توی سرم، کوره روشن کردند.

نگاهم کن. دروغ نمی گویم. این تب مرا می کشد آخر. باور نمی کنی. تو باور نمی کنی. این تب. این سوختن. چقدر پرده ها کثیف شده اند. چقدر دلم درد می کند. می ترسم. دارم در تب می سوزم. تو لبخند می زنی. من به نادر ابراهیمی، فکر می کنم. به حسین پناهی.